Sea masters: luctor et emergo

Op woensdag 31 juli werd in het kader van Zwemmen Langs Walcheren de zeezwemtocht Westkapelle-Zoutelande georganiseerd. 125 Deelnemers verschenen aan de start voor een vier kilometer lange tocht door het zoute en sterk deinende water van de monding van de Westerschelde.

De strijd met kwallen, drijfwier, wind en de vermoeidheid in het algemeen werd aangebonden door drie Dommelbaarzen: de Masters Frank de Kleyn, Harry Stassen en Freek Peters. En een beetje door een paar van de zwemmers die met ons trainen in de IJzeren Man :-). We zwommen in pakken, vanwege die kwallen, en het aantrekken van die dingen is een belevenis op zich. Maar als het eenmaal zit: wow. Niet voor niets worden er boeken geschreven over Man & Pak.

Toen om 19.00 de onverstaanbare speaker plaats maakte voor het loeien van een sirene stormde het peleton het strand af, de branding in. En wát voor een branding! Door de straffe wind opgestuwd en af en toe nog wat versterkt door het zeescheepvaartverkeer wat hier vrijwel onder de kust vaart werkten de golven de zwemmers zwaar tegen. Zo sterk zelfs dat de minder ervaren zeetochtzwemmers in stilte verzuchtten: "als dit zeezwemmen is weet ik niet of ik de finish haal". Een die paalhoofden kwamen maar niet dichterbij... Gelukkig duurde dat gevecht maar tot de grens van de uitputting. Even op 60% verder en daarna versnellen, was het plan. Het plan behelsde ook om bij elkaar te blijven. Dat was tijdens de start en na de finish goed gelukt. Gedurende de tocht lagen hier tussen droom en daad golftoppen in de weg, golftoppen en begeleidende bootjes.

Die bootjes waren overigens buitengewoon handig, als ze niet door de golven over je heen werden gezet. Zoals eerder vermeld ligt de vaargeul van de zeescheepvaart heel kort onder de kust, en daar mag je niet komen. Zou ook heel onverstandig zijn om dat wel te doen. Maar door de hoge golven zie je niet alleen elkaar niet: het strand, de goede richting en de vaargeul zijn ook regelmatig onderwerp van naarstig speuren. Zo werd Frank weerhouden van een oversteek en kregen zowel Frank als Freek een aanwijzing: u mag wel weer wat meer naar de kust: u bent bijna bij de finish.

Dat was goed nieuws, en zo onverwacht: Frank noch Freek hadden eerder in zee gezwommen en voor Harry was het de eerste keer dit jaar dus waren we niet te gek hard van start gegaan. Eerst maar eens zorgen voor controle over de richting, en je weet niet wat je tegen komt. Maar door het gebrek aan ervaring (en de desoriënterende werking van de golven) hadden we niet scherp dat we al zo ver op streek waren. Tijd om te versnellen dus!

En of het die eindspurt geweest is zal niet duidelijk worden, maar kijkend naar de uitslag hebben we de club-eer hoog weten te houden. Frank was er het eerst, met een 20e plaats bij de heren overall en tweede bij de mannen boven de 50. Freek rende als 41e vent het strand op met Harry op zijn hielen die 45e kerel werd.

De (veel jongere) zwemmers die bij ons in de IJzeren Man trainen waren die avond echt snel: Carina Spronk van 'de Vennen'  en Amy van Lier van TRB-RES waren respectievelijk het snelste meisje en de snelste dame van de dag! Toch een beetje een Vughts succes :-D.

Het was een mooie eerste ervaring met zeezwemmen. Die kwallen hebben we niet gezien, de kou niet meegemaakt, maar zoute golven waren er á gogo. Dat je van water zo veel dorst kunt krijgen...

(geheel geplaatst met toestemming. bron:http://www.dommelbaarzen.com)