Persoonlijk verslag: Swim4Brains van Diane Schoenmaker

Afgelopen weken stonden in het teken van ontspannen en kijken wat voor lieve support berichtjes ik tijdens het zwemmen en daarna allemaal ontvangen heb van jullie en de mensen buiten mijn chat. Leuk om zo op de overtocht terug te blikken! Bedankt allemaal voor de support!

De overtocht over het IJsselmeer was een hele ervaring. Ik vond mezelf kalm de avond voor en ochtend van de start. Waar ik normaal zenuwachtig ben voor het moment suprême met een slapeloze nacht. Sliep ik nu lekker en voelde ik me er klaar voor. Misschien was het omdat deze uitdaging in mijn element het zwemmen was ipv triatlonnend of hardlopend, misschien omdat ik wist dat de overkant niet halen een reële optie was, maar door de gebrekige training, niet erg en te verklaren. Ik had er immers niet alles aan kunnen doen om te zorgen dat ik het zou halen. De druk was niet hoog en ik ahd al lieve berichtjes gezien van mensen die geloofden dat ik het ging halen en berichtjes die zeiden dat ze hoe dan ook trots op me zouden zijn, of ik het nu ging halen of niet. Dus mijn motto was we zien wel hoe het gaat: slag voor slag.

Bij de start schrok ik een beetje: dit water was heeel koud. Ik had wel een wetsuit aan, maar al binnen een half uur waren mijn voeten en vooral handen ijs en ijskoud. Mijn buitentrainingen waren vooral in een periode dat het toevallig zonnig en warm weer waren. Ondanks dat de watertemperatuur vrij constant is, maakt dat een wereld van verschil hoe warm het boven water is en hoe hard het waait, blijkbaar. Dus bij het eerste eetpauze moment geef ik aan dat ik bij de volgende pauze mijn zwemsokken aan wil voor de warmte. Een half uur later trek ik de eerste sok aan en nog een half uur later de tweede. Anders moest Iris, mijn zwemmaatje bij de boot, te lang wachten. De sokken helpen gelukkig voor mijn koude voeten, maar mijn handen blijven ijskoud. De golven worden steeds groter en groter. Af en toe als je naar de boot ademt zie je de boot een meter op je af komen door een golf. Okay noted, goed blijven letten op de boot en niet te dichtbij zwemmen. Het kost veel energie om dat af en toe te corrigeren.

Maar ik zwem van drink/eet moment tot drink/eet moment en dan komen we er “vanzelf”. Van die eetmomentjes had ik van te voren verwacht dat dat even bijkomen was, omdat je even stil zou kunnen liggen in het water. Niets is minder waar, het eten/drinken is nog harder werken dan het zwemmen. Het watertrappelen om je hoofd boven de golven te laten en niet van de boot afdrijft kost veel energie. Maar ieder eetmomentje voelt toch als een victory dichter naar het uiteindelijke doel: de overkant.
Ik maak mezelf wijs, dat de golven nog gaan afnemen richting Medemblik op basis van een logica die voor mij logisch is, maar absoluut niet onderbouwt. Na een aantal uur komt er wat zon, en voel ik meteen dat mijn handen van ijskoud naar gewoon koud gaan. De golven worden ook iets minder sterk, maar blijven aanwezig. Ik kom in een lekker flow, en ik merk dat ik een reflex heb opgebouwd om eerst te kijken of er een golf op mijn gezicht aankomt voordat ik een hap lucht neem, zodat ik me niet verslik.
Ruim voorbij de helft, wat al een nieuw afstandsrecord in het zwemmen is voor me, ga ik nog lekker. Ik moet mijn snelheid op een gegeefmoment wel iets laten zakken omdat mijn mede bootzwemster, aka bikkel Iris die ondertussen aan de pijnstillers zit vanwege een virus bij haar oog, het zwaar begint te  krijgen. Iris is nog een zwemmaatje van mijn oude club en de gene die me (onbewust) geïnspireerd heeft om me ook aan te melden voor dit avontuur.

Met de kust in het verschiet geloof ik in mezelf dat ik het ga halen. Ook al is het wel nog 6 km? 5,5? Geen idee focus op die twee torentjes in de verte. Ik krijg het koud en omdat ik af en toe op Iris moet wachten krijg ik het kouder. Mijn handen verkrampen een beetje en een duimpje omhoog lijkt meer alsof ik een grote mok vast probeer te houden met een een duim omhoog. Maar we komen er vanzelf!

De coach van Iris, die al vaak zwemmers begeleid heeft, vertelt me tijdens het schoolslag zwemmen waar de finish exact is “Links van dat grote rode dak”. Vanaf de boot moet dat vast goed te zien zijn, maar ik moet een glimps opvangen tussen de golven door, want dat is wat ik voornamelijk zie. Golven.

Door mijn hoofd schieten allerlei gedachten als: “Wat een gekke sport is dit, ik kijk voornamelijk naar een groen bruinige vlek in dit troebele water met wat bubbels.” tot aan Siffan Hassans stem die zegt “i’m so stupid? Why i run marathon?”. Maar door de eetmomentjes ieder half uur vliegt de tijd voorbij.

De support is ook een welkome afleiding. De zeilboot met mensen die me een paar keer komt aanmoediggen van een grote afstand. Gerard en Celine op de boot die leuke dingen gebeuren en hun teken kunsten showen op een white board. Tot Tessa en Allitze die naar me komen zwaaien vanaf eeen supporters boot. Aan hun kan ik een bestelling voor warme chocomel doorgeven voor bij de finish.

Want oh man. Wat wil ik graag finishen. Niet alleen om het te halen, maar vooral voor die warme douche. Maar die kust komt maar tergend langzaam dichterbij. Vanaf ongeveer kilometer 19 wist ik voor mezelf dat ik het ging halen. En werd ik emotioneel van het gevoel van trots dat ik het ging doen, maar vooral ook van het verlangen naar die warme douche. Hup Iris! We kunnen het op naar die warme douche.

En dan: plots zie je mensen staan op de kade, en je weet nu ben ik er echt bijna. Iris en ik versnellen onbewust het tempo en worden bij de ingang van de haven afgesneden door een grote blauwe zeilboot. Van de reddingsbigade en onze coaches op de boot krijgen we het advies om te wachten. Gelukkig zijn we helemaal niet ongeduldig, moe en koud. Na een paar minuutjes mogen we weer! Jaaa we gaan de haven in, we zijn er bijna! Waarom keert die boot en blokkeert ie de weg? En weer moeten we wachten tot de zeilboot voldoende gekeerd is in zijn poging om aan te meren aan de steiger. Maar dat mocht de pret niet drukken, want daar is ie dan: de finish banner! Iris vraagt “gaan we samen?” “Ja natuurlijk”. We zwemmen in hetzelfde tempo en ik zie een highfive borstcral slag naast me als ik opzij adem. En zo zwemmen we richting de finish. Bij iedere overhaal een high five tot we EINDELIJK die finish aantikken. We hebben het gehaald!

Daar worden we onthaald door het gejuich van de allerliefste supporters en de allerliefste crew. Even vieren en hup naar de arts en DE WARME DOUCHE. Inclusief stoel. Zodat ik kon zitten terwijl het water me weer opwarmde. En toen kreeg ik ook nog een warme chocomel aangereikt van de crew “van je vriendinnetje”. Ik voelde me zeer gewaardeerd en geliefd door het kopje koffiemachine chocomel.

Na een halfuurtje douchen voelde ik me weer beter en kon ik weer op mijn eigen benen staan zonder te rillen. Snel afdrogen en buiten vieren met de lieve mensen die me daar al even aan het opwachten waren. Zo lief. En dan de bekendmaking van het eindbedrag van dik 140 duizend euro!! Pwoahhhh, wat geweldig! En wat een geweldig evenement. En wat een bijzondere en fantastische mensen zijn er bij het evenement betrokken, zowel als zwemmers, coaches en zeker ook als organisatie.  Het is echt een avontuur dat je samen onderneemt, zelfs als je solo naar de overkant zwemt.

Eerst moest ik nog een paar dagen herstellen, mijn spijsvertering herstellen, zodat we weer volledige maaltijden konden eten. Mijn spieren en schuurplekken herstellen en het verkoudheidje dat ik na afloop heb gekregen bestreden. En vooral genoten van wat ik maar “even” geflikt heb. Gelukkig heb ik naast alle lieve berichtjes een Gerard die me er ieder half uur even aan helpt herinneren wat voor prestatie het is.

Nogmaals bedankt voor alle donaties en vooral de lieve support! Dat betekent echt heeel veel! En laat maar weten bij welke uitdaging (sportief of niet sportief) ik jullie mag aanmoedigen!